Malmalice

ne brilas plu io petola

malvarmas nur grizo malmola

kiel la ŝtalo de ponárd.

En la aĝo inter 20 kaj 25 jaroj, Johán Vala-

no, kiel la plimulto, ekzerciĝis en la mal-

facila arto ami, en kiu oni malofte sukce-

sas unuaprove.

MI AMAS

Mi amas.

Ĝin diras ĉiu kun rideto,

ripetas

senĉese ĝin amika famo.

                Mi ridas

                senkaŭze, sola sur la strato,

                kaj batas

                ĉi-mia koro kun rapido.

Okuloj

briladas pli ol ordinare

kaj haroj

senordas pli ol laŭregule

                Malpeza

                mi volus flugi tra l' aero,

                libera

                mi saltas ĉie kun frenezo.

Mi manĝas

kun nedireblo da plezuro,

kaj kuras

al plej malloga klub-aranĝo.

                Jen kantoj

                multiĝe venas nun ellipe,

                dum ripoj

                moviĝas ĝue enspirante.

La vivo

por mi radias ĉiam sune,

la juno

enloĝas min aperitive.

                Mi danku

                ĉielon pro via ĉeesto.

                Ni festu!

                Jen restas al mi tuta franko...

MEMORE

Kiel delikate

la luno

desegnas ombron

de branĉetoj junaj

sur mia kurteno

ora

                tiel delikate

                la nuno

                revekas nombron

                da memoroj lumaj

                pri nia kunteno

                kora.

URBOLUMOJ

Mi memoras la brilojn

de l' urbo lumanta

vidata el for',

kaj la gajajn babilojn

en trajno fumanta

kun brua vapor'.

                Tiutempe mi trovis

                ke l' vojo revena

                plenplenas je hel',

                kaj la trajno sin movis

                tra lando ĝardena

                en luma fabel'.

Antaŭ ol ni alvenis

ni pasis sur ponto

el forta metal',

la rivero ektremis

ĉe tiu renkonto

kun vibro de ŝtal'.

                Tiam fajfo ekŝiris

                la noktan kvieton

                de la antaŭurb',

                kaj la trajno eniris

                la stacidometon

                grincante, laŭ kurb'.

        Nun ĉi tiun lumbelon

        svenigis malhelo

        de vana staci'.

        Ĉu reven' havas celon

        se tiu ĉi celo

        ne plu estas vi?

La pecoj, kiuj nun sekvos, estis verkitaj

post la aĝo de 25 jaroj. Ilin komenti estus

neutile, kaj eble maldiskrete. Ni diru nur,

ke la poeto, kiu por kelka tempo forlasis

Eŭropon, renkontis la virinon, kun kiu vere

profunda amo povis radiki, kaj ke li vojaĝis