- "Шырсьцянiха, шырсьцянiха мая,

Пакахала камара-гультая,

А камар не зважае на яе,

Толькi лётае ды песьнi пяе".

III

Загудзела, расшумелася дуброва:

Аб вясельлi у дуброве прайшло слова,

Як вянок на муху свацейкi надзелi,

Ўсе навокала аж вочы праглядзелi.

А калi бацьком журылася дзяўчына,

Аж заплакала жаноцкая радзiма:

- "Ускланяюся татачку i матачцы,

Калi ўжо апрыкрала iм у хатачцы.

I чаму-ж вы мяне гадавалi,

Ды ў чужую сямейку аддалi?"

У каравайнiцы сьлiмачак запрасiлi,

I яны дзяжу напродзiў замясiлi.

Авадзень быў камаровым старшым дружкам,

Рассыпаўся дробным макам перад мушкай.

Матылькi - баяры, пчолачкi - баяркi,

Спрытны, шпаркi, асаблiва як да чаркi.

А найстаршая баярачка - чмялiха

Так сьпявала, аж баяр пабрала лiха:

- "Ой, багаты баяры, багаты,

Ды забылiся ўзяць грашаняты.

Хоць няшмат грашанят яны маюць,

Дык затое свой гонар трымаюць:

Хто капейку дае - грыўняй лiча яе,

А хто грыўню паклаў - што рубля дараваў".

А як сыпнулi-урэзалi музыкi,

Дык узьняўся разам гоман там вялiкi.

Чмель пузаты на басолi гучна грае,

А на йскрыпцы ёмка пчолка падцiнае.

I знайшлося мушанётка дробна-мала,

Што званiла ткi някепска у цымбалы.

Лоўка конiкi у скоках выцiналi,

У гару стрыбалi, звонка падпявалi:

- Камары скакаць

Выракаюцца:

Ногi доўгiя

Паламаюцца.

Гэтак скачуць - хто патроху, хто памногу.

Нейкi конiк адтаптаў чмялiсе ногу.

Госьцi спорна п'юць-ядуць ды размаўляюць,

А музыкi граюць, дыхту заўдаваюць.

Умела муха на вясельле запрашацi,

Дык над тое лепш умела частавацi.

Усяго стаяла досыць для гасьцiны:

Навет мёд быў i чмялiны i пчалiны

Хрушч вялiзны так гарэлкi насмактаўся,

Што звалiўся ды ў куточку адсыпаўся.

Восы ў шатах чорных з жоўтымi стрычкамi,

Проста елi мушку злоснымi вачамi.

А яна ля мужа сьцiпленька сядзела

I зялёненькай спаднiчкай зiгацела.

Мурашоўна нiзка зьвесiла галоўку,

Бо занадта зацягнулася ў шнуроўку.

Ды як скрыкнула, як ахнула раптоўна:

У кроплi дожджыка танула мурашоўна.

Усё сьцямнела, кроплi шпарка заскакалi,

У дупло, дзе жыла мушка, пападалi.

Пахавалiся ўсе госьцi у куточкi:

Так спынiлася вясельле сярод ночкi,

А назаўтра усе, як толькi ўсталi зраньня,

Дык пайшлi да камара на баляваньне.

I былi яшчэ нарэшце перазовы,

Каб ня стала аб радзiме кепскай мовы.

IV

Абляцелi красачкi

Не ў пару,

Невясёла шэраму

Камару.

Як пачаў ён параю

З мушкай жыць,

Давялося беднаму

Патужыць.

Ня умее мушачка

Працаваць,

Толькi ўмее з хлопцамi

Жартаваць;

Анi выткаць кросенкi,

Анi шыць,

Анi стравы хораша

Наварыць.

Паштурхаў камарычак

Галаву:

Як я з гэткай жонкаю

Пражыву?

Дзе я вочы, брацiкi,

Меў свае,

Як сабе за жонкаю

Браў яе?

Паляцеў ён плакацца

У лясок.

Сеў на дуб зялёненькi,

Пад лiсток.

Пахiнуў галовачку,

Уздыхнуў

Песьню сумна, жудасна

Зацягнуў.