Gerda malaperis- Romanoj en facila Esperanto

Kio? Kio okazas?

Linda :

Lia mano revenas, tute diskrete, kvazaŭ tute nature.

Tom :

Ĉu estas io en lia mano?

Linda :

Nenio plu. Sed tute certe nun estas io en ŝia taso.

ĈAPITRO 3 (TRI)

Bob :

Diable! Kio okazas? Vi aspektas kiel spionoj. Ĉu mi povas sidi kun vi?

Linda :

Saluton, Bob .

Tom :

Bonan tagon, Bob .

Bob :

Bonan tagon, Linda . Bonan tagon, Tom . Pardonu, ke mi ne salutis vin tuj.

Linda :

Ne gravas. Nun vi salutis, kaj ni pardonas vin.

Bob :

Ĉu vi permesas, ke mi sidu ĉe via tablo?

Linda :

Kompreneble, vi sidu kun ni.

Bob :

Mi tamen ne volas esti maldiskreta. Eble Tom  parolas pri amo kaj preferas esti sola kun vi.

Tom :

Mi ne parolis pri amo.

Linda :

Li nur diris, ke mi estas la plej bela virino en la tuta mondo.

Bob :

Li pravas. Tio ne estas amdeklaro, tio estas simpla fakto.

Tom :

Prave. Simpla fakto.

Bob :

Nu, certe, Linda  estas tre bela, sed ne tio gravas nun.

Linda :

Ne gravas, ĉu? Ne gravas, ke mi estas bela, ĉu? Jen bela deklaro!

Bob :

Pardonu min. Mi volas diri, ke io estas pli grava.

Tom :

Kio? Pri kio vi parolas? Kio estas pli grava?

Bob :

Vi ne vidis min, dum mi proksimiĝis al vi, sed mi vin rigardis.

Linda :

Mi ne komprenas, pri kio vi parolas.

Bob :

Mi parolas pri via vizaĝo.

Linda :

Kio pri mia vizaĝo? Ĉu ĝi ne estas bela?

Bob :

Ho jes, ĝi estas bela, ĝi estas la plej bela en la mondo. Sed ĝi estis mistera!

Linda :

Mistera? Ĉu mia vizaĝo estis mistera?

Bob :

Jes. Via vizaĝo estis mistera. Fakte, viaj vizaĝoj estis misteraj. Mistera vizaĝo de spionino ĉe mistera vizaĝo de spiono. Vi aspektis strange. Vi aspektis mistere. Mi bone rigardis vin, dum mi proksimiĝis al vi, kaj estis mistera esprimo sur via vizaĝo, Linda , kaj ankaŭ sur via, Tom . Kiel mi jam diris, vi aspektis kiel spionoj.

ĈAPITRO 4 (KVAR)

Bob :

Diru al mi sincere, pri kio vi parolis.

Tom :

Ni parolis pri tiu ulo.

Bob :

Kiu ulo?

Tom :

Tiu viro ĉe la angulo. Tiu juna viro.

Bob :

Pri kiu vi parolas? Ĉu pri tiu blondulo, kiu sidas kun Gerda ?

Linda :

Gerda ! Vi do scias, ke ŝia nomo estas Gerda ! Vi do konas ŝin!

Bob :

Nu, mi ne vere konas ŝin. Mi scias, kiu ŝi estas. Tio estas alia afero.

Linda :

Kiu do ŝi estas?

Bob :

Sed vi ne respondis al mi. Vi ne respondis al mia demando. Ĉu vere pri tiu blonda junulo vi parolis?

Tom :

Jes. Pri li.

Bob :

Mi ne konas lin. Mi neniam vidis lin antaŭe.

Linda :

Sed, diru al mi, kiu estas tiu Gerda ?

Bob :

Ŝi venis por instrui. Temas pri io mistera, fakte. Kriptaĵoscienco.

Linda :

Kio? Kiel vi diris? Krip-ta-ĵo-sci-en-co, ĉu? Kio estas tio?

Bob :

Ĉu vere vi ne scias, kio estas kriptaĵoscienco? Oni diras ankaŭ “kriptografio”.

Linda :

Ne. Mi ne scias. Mi tute ne scias. Ĉu vi scias, Tom ?

Tom :

Ĉu tio ne estas la arto kompreni, pri kio temas sekreta mesaĝo?

Bob :

Prave. Jen ŝia fako. Fakte, ŝia fako estas la malnovaj sekretaj lingvoj.

Tom :

Mi ne komprenas. Kiu, en universitato, volas lerni pri la malnovaj sekretaj lingvoj?

Bob :

Ankaŭ mi ne tute komprenas. Estis ideo de Ronga , la profesoro pri lingvistiko. Li konsideras, ke sekretaj lingvoj estas aspekto de la arto komuniki, kaj ke ili do rilatas al lingvistiko.

Linda :

Eble jes. Eble li pravas. Kaj tamen tiu ideo estas iom stranga, ĉu vi ne konsentas?

Bob :

Jes. Ĝi aspektis strange ankaŭ al mi, kiam oni parolis pri ĝi.

Linda :